Zoals tegenwoordig elke maandagochtend mocht ik vandaag ook weer plaatsnemen achter het stuur van de witte Seat Ibiza. Vorige week kon ik mijn hoofd er niet bij houden dat vond ik  zo'n verspilling. Had me dan ook voor genomen om deze week beter te presteren….. Sja … Helaas stond ik vanochtend op met een hoofdvol snot, keelpijn en warm/koud/warm/koud. Dus met wat pijnstilling en HOTCOLDREX me zelf opgepept. Ze (instructrice & leerling) kwamen net terug van het CBR omdat de jongen examen had gedaan, helaas zonder succes. Ik heb hem meteen laten zien hoe het dus ook niet moest… Moter af laten slaan, geen richting aangeven, gas geven terwijl koppeling nog ingetrapt, op de rem in plaats gas… Ja als het fout gaat, dan doe ik het ook echt fout, hahahaha. Gelukkig ging het later beter. Rotondes gaan wel soepeler, meer tijd om te schakelen en richting  aangeven…. maar in zijn 4 doet de auto toch wel heel raar wanneer ik eigenlijk de 2de versnelling wilde gebruiken………….Terug schakelen naar 2 en dan met een veel te hoge snelheid je koppeling op laten komen net voor een scherpe bocht is ook niet geweldig……En ik weet zeker dat die moeder op die fiets heel blij was dat mijn instructrice ook over een rempedaal beschikt…..:-$

Ja met een les of 40 (boven op de rest wat ik al he bgedaan) moet het me wel lukken!

Zoals tegenwoordig elke maandagochtend mocht ik vandaag ook weer plaatsnemen achter het stuur van de witte Seat Ibiza. Vorige week kon ik mijn hoofd er niet bij houden dat vond ik  zo'n verspilling. Had me dan ook voor genomen om deze week beter te presteren….. Sja … Helaas stond ik vanochtend op met een hoofdvol snot, keelpijn en warm/koud/warm/koud. Dus met wat pijnstilling en HOTCOLDREX me zelf opgepept. Ze (instructrice & leerling) kwamen net terug van het CBR omdat de jongen examen had gedaan, helaas zonder succes. Ik heb hem meteen laten zien hoe het dus ook niet moest… Moter af laten slaan, geen richting aangeven, gas geven terwijl koppeling nog ingetrapt, op de rem in plaats gas… Ja als het fout gaat, dan doe ik het ook echt fout, hahahaha. Gelukkig ging het later beter. Rotondes gaan wel soepeler, meer tijd om te schakelen en richting  aangeven…. maar in zijn 4 doet de auto toch wel heel raar wanneer ik eigenlijk de 2de versnelling wilde gebruiken………….Terug schakelen naar 2 en dan met een veel te hoge snelheid je koppeling op laten komen net voor een scherpe bocht is ook niet geweldig……En ik weet zeker dat die moeder op die fiets heel blij was dat mijn instructrice ook over een rempedaal beschikt…..:-$

Ja met een les of 40 (boven op de rest wat ik al he bgedaan) moet het me wel lukken!

Zoals tegenwoordig elke maandagochtend mocht ik vandaag ook weer plaatsnemen achter het stuur van de witte Seat Ibiza. Vorige week kon ik mijn hoofd er niet bij houden dat vond ik  zo'n verspilling. Had me dan ook voor genomen om deze week beter te presteren….. Sja … Helaas stond ik vanochtend op met een hoofdvol snot, keelpijn en warm/koud/warm/koud. Dus met wat pijnstilling en HOTCOLDREX me zelf opgepept. Ze (instructrice & leerling) kwamen net terug van het CBR omdat de jongen examen had gedaan, helaas zonder succes. Ik heb hem meteen laten zien hoe het dus ook niet moest… Moter af laten slaan, geen richting aangeven, gas geven terwijl koppeling nog ingetrapt, op de rem in plaats gas… Ja als het fout gaat, dan doe ik het ook echt fout, hahahaha. Gelukkig ging het later beter. Rotondes gaan wel soepeler, meer tijd om te schakelen en richting  aangeven…. maar in zijn 4 doet de auto toch wel heel raar wanneer ik eigenlijk de 2de versnelling wilde gebruiken………….Terug schakelen naar 2 en dan met een veel te hoge snelheid je koppeling op laten komen net voor een scherpe bocht is ook niet geweldig……En ik weet zeker dat die moeder op die fiets heel blij was dat mijn instructrice ook over een rempedaal beschikt…..:-$

Ja met een les of 40 (boven op de rest wat ik al he bgedaan) moet het me wel lukken!

Verdriet…
Soms voel ik van uit mijn tenen verdriet op komen. Heel hard me best doen om er tegen te vechten want ja, je kan niet zomaar ergens gaan staan janken. Ik zie het al voor me: op het schoolplein, in de AH of op me werk. Ze zien me aan komen! Gelukkig lukt het me meestal om het weer van me af te laten glijden.

Ach ja, het zal wel slijten. Ik moet gewoon proberen om alles (zeker van het afgelopen anderhalf jaar) naast me neer te leggen. Het sporten helpt me daar bij. Ik heb ook een geweldige man (de allerbeste) naast me die me accepteert met al mijn nukken & gebreken. Dank je wel lieffie!!

Verdriet…
Soms voel ik van uit mijn tenen verdriet op komen. Heel hard me best doen om er tegen te vechten want ja, je kan niet zomaar ergens gaan staan janken. Ik zie het al voor me: op het schoolplein, in de AH of op me werk. Ze zien me aan komen! Gelukkig lukt het me meestal om het weer van me af te laten glijden.

Ach ja, het zal wel slijten. Ik moet gewoon proberen om alles (zeker van het afgelopen anderhalf jaar) naast me neer te leggen. Het sporten helpt me daar bij. Ik heb ook een geweldige man (de allerbeste) naast me die me accepteert met al mijn nukken & gebreken. Dank je wel lieffie!!

Verhuist, en dan??? Er liggen nog zoveel klussen te wachten en de energie ontbreekt me eigenlijk om er nog keihard aan te werken.. Nee ik ben ook niet op mijn kont aan het zitten maar ik heb er gewoon geen zin meer in. De afgelopen weken hebben we een soort van gecampeerd in onze nieuwe woning.  Elke dag doen we wel wat maar eigenlijk lijkt het nog steeds op een bouwput.. Dozen, bakjes, dingetjes, deuren, gereedschap, plinten en ander bouwmateriaal maken de woonkamer iets minder gezellig dan ik het graag zou zien.

- plinten zagen en plakken

- schilderen kozijnen

-schilderen deuren

-behangen hal

-behangen Mats zijn kamer

-laminaat leggen,

- Etc, etc.

Voorlopig ziin we dus nog niet klaar!  En nee, de ramen zijn nog niet gezeemd en er hangen geen gordijnen maar weet je: Het is ons huisje!

Wie een bakkie wil komen doen is welkom. Vergeet alleen niet je gele veiligheidshelm en je schoenen met stalen neuzen aan te doen. Dat is immers verplicht op een bouwput.

xxx

Verhuist, en dan??? Er liggen nog zoveel klussen te wachten en de energie ontbreekt me eigenlijk om er nog keihard aan te werken.. Nee ik ben ook niet op mijn kont aan het zitten maar ik heb er gewoon geen zin meer in. De afgelopen weken hebben we een soort van gecampeerd in onze nieuwe woning.  Elke dag doen we wel wat maar eigenlijk lijkt het nog steeds op een bouwput.. Dozen, bakjes, dingetjes, deuren, gereedschap, plinten en ander bouwmateriaal maken de woonkamer iets minder gezellig dan ik het graag zou zien.

- plinten zagen en plakken

- schilderen kozijnen

-schilderen deuren

-behangen hal

-behangen Mats zijn kamer

-laminaat leggen,

- Etc, etc.

Voorlopig ziin we dus nog niet klaar!  En nee, de ramen zijn nog niet gezeemd en er hangen geen gordijnen maar weet je: Het is ons huisje!

Wie een bakkie wil komen doen is welkom. Vergeet alleen niet je gele veiligheidshelm en je schoenen met stalen neuzen aan te doen. Dat is immers verplicht op een bouwput.

xxx

Jeetje, we gaan verhuizen! Knijp me, ik moet haast wel dromen. Bijna niet te geloven dat ook wij nu eindelijk een echt huisje krijgen, Jippie.  Er is zelfs een tuin, een kleintje weliswaar maar wel een tuintje. Oh zeker dat mijn eigen gras groener zal zijn dan die van de buren. En waarom? Nou omdat het MIJN gras is!

En toch heb ik gemengde gevoelens bij deze stap. Hier hebben wij (ons gezinnetje) een hoop herinneringen. Grote en kleine herinneringen. Fleur en Mats zijn hier geboren, de verjaardagen van de kinderen, onze huwlijksnacht (oe la la!!!), Feestdagen en nog zoveel meer. Wat een gezemel hé?

Gelukkig neem ik mijn herinneringen mee en weet ik dat we een hoop nieuwe gaan maken. Voor de kinderen brengt het nieuwe huis zoveel meer mogelijk heden met zicht mee. En voor ons allemaal meer ruimte! Twee toiletten, jippie geen file meer!  Heb alvast nieuwe matje voor toilet en badkamer gekocht, samen met douchegordijn  & stang…Hmm koopgeil???

Ik ga terug tussen de dozen en troep om te sorteren en in te pakken.

XXX

Jeetje, we gaan verhuizen! Knijp me, ik moet haast wel dromen. Bijna niet te geloven dat ook wij nu eindelijk een echt huisje krijgen, Jippie.  Er is zelfs een tuin, een kleintje weliswaar maar wel een tuintje. Oh zeker dat mijn eigen gras groener zal zijn dan die van de buren. En waarom? Nou omdat het MIJN gras is!

En toch heb ik gemengde gevoelens bij deze stap. Hier hebben wij (ons gezinnetje) een hoop herinneringen. Grote en kleine herinneringen. Fleur en Mats zijn hier geboren, de verjaardagen van de kinderen, onze huwlijksnacht (oe la la!!!), Feestdagen en nog zoveel meer. Wat een gezemel hé?

Gelukkig neem ik mijn herinneringen mee en weet ik dat we een hoop nieuwe gaan maken. Voor de kinderen brengt het nieuwe huis zoveel meer mogelijk heden met zicht mee. En voor ons allemaal meer ruimte! Twee toiletten, jippie geen file meer!  Heb alvast nieuwe matje voor toilet en badkamer gekocht, samen met douchegordijn  & stang…Hmm koopgeil???

Ik ga terug tussen de dozen en troep om te sorteren en in te pakken.

XXX

De laatste jaren was het contact niet meer dan de ontmoetingen die we hadden bij oma op haar verjaardag en nieuwsjaarsdag.  Het verhaal wat gisteren werd verteld tijdens de dienst is ook precies zoals ik me u herinner uit mijn jeugd. Diane heeft ontzettend haar best gedaan ondanks haar grote verdriet! Het verdriet is bij ieder groot, heel groot: uw vrouw, dochter, broers, zus, neven, nichten, vrienden en ieder die een deel van uw leven mocht uit maken. Iedereen denkt daar bij: Wat als… Had ik… Misschien…. We zullen nooit precies weten waarom en dat maakt het beangstigend en zo verdrietig.  Ik weet wel:

U zult ontzettend gemist worden!

Dag ome Piet!